دانلود آهنگ وصیت ۲ از ناجی

ﻗﺴﻤﺖ اول
اﮔﻪ داری ﻏﻢ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻢ
ﻗﺪﻣﺎت رﻓﻴﻖ ﺷﺪ ﺑﺎ ﻫﺮﺟﺎﻳﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻢ
اﮔﻪ ﻫﻨﻮ ﺗﺮس داری ﻣﻴﺪوﻧﻢ
ﻧﮕﺮان رﻳﺨﺘﻦ ﺑﺮﮔﺎﻳﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻢ
ﺣﺎﺟﻰ ﺑﺒﻴﻦ ﺑﺮﮔﺎ ﭼﻪ ﻣﻴﺰوﻧﻦ
ﻫﻤﺸﻮن ﭼﺶ اﻧﺘﻈﺎر ﭘﺮﺗﮕﺎه ﺑﻴﺮوﻧﻦ
وﻟﻰ ﺟﺪاﻳﻴﺸﻮن اﻧﮕﺎری ﻓﺮق داره ﺑﻰ روﺣﻦ
ﺑﻪ ﻧﻈﺮت ﺑﺮﮔﺎ ﭼﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻦ
ﻛﻪ ﻣﻴﺘﻮﻧﻦ اﻧﻘﺪ راﺣﺖ ﺑﺮن
ﺣﺴﻮدﻳﺶ ﻣﻴﺸﻪ ﺑﻬﺸﻮن واﻗﻌﺎ دﻟﻢ
اﮔﻪ ﺣﺮﻓﻰ داری ﺗﻮی دﻟﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺰن
ﺑﻪ ﻧﻈﺮت ﻓﺮدا ﭼﻰ ﻣﻴﻤﻮﻧﻢ
ﻣﻴﺨﺎم ﺑﺒﺮﻣﺖ ﺗﺎ ﻣﺮز ﻣﺮگ
ﻓﮏ ﻛﻦ ﺷﺎﻋﺮ دﻟﻢ ﺑﺎﺷﻪ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﻦ
ﺣﺲ ﻣﻴﻜﻨﻰ ﻧﺰدﻳﮏ ﻣﻴﺸﻪ ﺳﺎﻳﻪ ات ﺑﻪ ﻗﺒﺮ
اﮔﻪ ﺗﻪ ﭘﺮﺗﮕﺎﻫﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻢ
ﺑﻌﻀﻰ روزا ﺳﺮﺑﺎرم ﻣﻴﺪوﻧﻢ
وﻟﻰ اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﻤﻮﻧﻰ وﻟﻠﻬﻰ ﻣﻴﻤﻮﻧﻢ
ﻳﻪ ﭼﻴﺰاﻳﻰ دﻳﺪم ﺗﻮت ﻛﻪ ﻫﺮﺟﺎﻳﻰ ﻧﻰ اوﻧﻢ
ﭘﺸﻴﻤﻮﻧﻢ اﻣﺮوز از اﻟﻮاﻃﻰ دﻳﺮوزم
ﻛﻪ ﻗﺪ ﺧﻢ اﺑﺮوت ارزش ﻧﺪاﺷﺖ
داﺷﺖ رد داده ﺗﻮ ﺧﻮب ﺷﻮ ﺳﺮﻛﺶ ﻧﺒﺎش
ﻛﻪ ﻳﻜﻰ ﺻﺎف وﺻﻞ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻗﻠﺒﺖ ﻫﻮاش
اﻳﻨﻮ ﻫﻤﻪ ﻛﺴﺎﻳﻴﻜﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻦ
ﻣﻨﻢ دوس دارم اﻟﺎن ﭘﺎﺷﻰ ﺣﺴﺮت
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻧﮕﻔﺘﻰ ﭼﻰ ﻣﻴﺸﻢ ﺣﺎﺟﻰ ﭘﺲ ﻣﻦ
ﺣﺎﺿﺮم ﻧﺒﺎﺷﻢ وﻟﻰ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻰ ﺑﺮﮔﺮد
ﺷﺎﻳﺪ ﺣﻖ ﻣﻦ ﻧﺒﻮده ﺷﺎدی اﺻﻠﺎ
ﻗﺪ ﺑﺎروﻧﺎی اﻧﺰﻟﻰ ﺑﺎرﻳﺪم ﻣﻦ
ﻛﻠﻰ ﻧﻘﺸﺘﻮ روﺑﺮوم ﺑﺎزی ﻛﺮدم
ﮔﺎﻫﻰ ﮔﺮﻳﻪ م ﻣﻴﮕﻴﺮه و ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺪﺗﺮ
اﻳﻨﻮ ﻣﺸﺘﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺧﻮردن ﻫﺮﺟﺎﻳﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻦ
ﺣﺮف ﺑﺰن ﺗﺼﺪﻗﺖ
ﺣﺎﻟﻤﻮ ﻣﻴﺘﻮﻧﻰ ﺧﻮب ﻛﻨﻰ ﻓﻘﻄ ﺧﻮدت
ﺑﭙﺮس ﭼﻰ ﺷﺪه ﻛﻪ ﻗﻠﺒﻢ ﻓﻠﺞ ﺷﺪه
از ﺑﺮﮔﺎی زرد ﻓﺼﻞ ﺗﻮﻟﺪت

از رد اﺳﻤﺖ رو ﻟﺒﻢ ﭘﺮه
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻨﮕﻪ اﺳﻤﺖ روش اﺛﺮ ﻛﻨﻪ
ﺑﻴﺎد ﺑﺎ ﺑﻮی ﭘﻴﺮﻫﻨﺶ ﻣﻨﻮ ﺑﻐﻞ
ﺧﻔﻪ م ﻛﻨﻪ ﺟﺎﻣﻮﻧﺪه ﺗﻮ ﻋﻄﺮاﻳﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻢ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮدم و ﺗﻮ ﻣﺜﻪ ﺑﺮزخ
ﻣﻮﻧﺪم دﻟﻢ اول ﻗﺼﻪ ﭘﺮ زد
ﻇﻠﻤﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻣﺜﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﮕﻪ ﭼﺠﻮرﻳﻪ دل ﺷﻜﺴﺘﻦ
ﺷﺒﺎرو ﺑﻪ ﻳﺎدت ﺑﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺻﺐ
ﻫﺮﭼﻨﺪ دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻴﺮﺳﻪ دﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ
ﻧﻤﻴﺪوﻧﻢ اﺻﻠﺎ ﭼﻄﻮر ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ﺷﺪ
اﻟﺎن ﺑﺎﻟﺎ اﺑﺮاﻳﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻢ
ﻗﺴﻤﺖ دوم

ﺷﺎﻳﺪ دﻳﮕﻪ اﻳﻦ ﭼﺸﺎرو ﻧﺪﻳﺪم
وﻟﻰ ﻧﻴﺎز دارم اﻳﻦ ﻧﮕﺎﻫﺎرو ﺷﺪﻳﺪا
دﻳﺸﺐ ﺷﻨﻴﺪم ﺻﺪام زدی ﭘﺮﻳﺪم
ﻗﺎﻃﻰ ﻣﻴﻜﻨﻢ اﻳﻦ ﺻﺪاﻫﺎرو ﺟﺪﻳﺪا
اﻟﺎن ﻓﻨﺮم وﻟﻢ ﻛﻨﻰ ﭘﺮﻳﺪم
وﻗﺘﻰ ﺗﻮ درد دﻟﻢ ﺷﺪی دﻗﻴﻘﺎ
ﭼﺸﻤﺎت ﺑﺮاﻗﻪ ﭼﻘﺪ ﺷﺪی ﺷﺒﻰ ﻣﻦ
ﻳﻘﻪ ﻫﻤﻪ رو وﻟﻢ ﻛﻨﻰ درﻳﺪم
ﮔﻔﺘﻰ ﺑﻬﻢ آﺧﺮ ﻣﺎﺟﺮا ﭼﻰ ﻣﻴﺸﻢ
ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﻳﻪ روزی ﻫﻤﻪ آدﻣﺎ ﻣﻴﻤﻴﺮن
ﮔﻔﺘﻰ ﻣﻦ ﺗﻮرو ﺳﺘﺎره ﻫﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ
اﺗﻔﺎﻗﺎ اﻟﺎن رو ﻫﻤﻮن ﺳﺘﺎره ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻴﻨﻢ
اﻳﻨﺠﺎ ﻛﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻐﻠﻢ ﻛﻨﻪ
از زﺧﻢ ﭘﻨﺠﻪ ﻫﺎ رو ﺑﺪﻧﻢ ﭘﺮه
اﻧﮕﺎر ﻣﻮﻧﺪه ﺗﻮ ﺳﺮم ﻫﻨﮓ اور
ﻧﻴﺴﺘﻰ و ﺧﺎک ﺗﻮ وﻃﻨﻢ ﺷﺪه
دﻟﺘﻨﮕﺘﻢ اﻟﺒﺘﻪ ﻓﻘﻄ
ﻳﺎدت ﻛﻪ اﻓﺘﺎدم ﻋﺮﺑﺪه زدم
اوﻧﻴﻜﻪ ﻏﺮق ﺳﻜﻮﺗﻪ ﺗﻮﻳﻰ
اوﻧﻴﻜﻪ ﺻﺪاش ﻣﻴﺎد ﻫﺮ دﻓﻌﻪ ﻣﻨﻢ
روﺣﻢ ﺑﻮدی ﺑﻰ ﺗﻮ ﻟﻤﺴﻪ ﺑﺪﻧﻢ
اﻣﻮﻧﻤﻮ ﺑﺮﻳﺪ ﺑﻰ ﺗﻮ ﭘﺮﺳﻪ زدﻧﻢ
ﺟﺎی دﺳﺘﺎت ﺧﺎﻟﻴﻪ رو ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎم وﻟﻰ
ﻧﺎﻣﺮدم زﺧﻤﺎﺗﻮ وﺻﻠﻪ ﻧﺰﻧﻢ

ﻣﻌﺬرت اﮔﻪ ﺑﻐﻀﺖ ﻣﻴﺸﺪم
اﻟﺎن آﺳﻤﻮﻧﺎ اﺑﺮی ﺷﻪ ﮔﻤﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ
اص ﻓﮏ ﻛﻦ اﻳﻦ آﺧﺮﻳﻦ ﺷﻌﺮم ﺑﺎﺷﻪ
ﭘﺲ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻧﺒﻮدﻧﺎ دو ﺑﻴﺖ ﻣﻴﺨﻮرم
اﮔﻪ ﭘﻴﺪات ﻳﻪ روز دورت ﻣﻴﺪوﺋﻢ
ﻣﺮﻛﺰ ﻛﻞ ﺟﻬﺎﻧﻮ ﺧﻮدت ﻣﻴﻜﻨﻢ
ﻣﻨﻰ ﻛﻪ دﻟﻴﻞ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎی ﺧﻮﺷﺖ ﻣﻴﺸﺪم
اﻟﺎن ﻣﻌﺬرت اﮔﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﭘﺮت ﻣﻴﻜﻨﻢ
ﻣﻨﻰ ﻛﻪ ﻣﻴﺪوﻧﻰ ﺣﺎﻟﻢ ﭼﻄﻮره
ﺗﻮ ﻣﻴﺪوﻧﻰ ﻛﻪ ﺧﻨﺪه ﻫﺎم واﻗﻌﺎ دﻛﻮره
ﻣﻨﻰ ﻛﻪ ﭼﺸﺎم ﻣﻴﮕﺮده داﺋﻤﺎ
ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ ﻧﻮر اﻣﺎ ﺑﺎزﻧﺪه ﺷﺪه

ﺷﺒﺎ ﻛﻪ روﻳﺎﻫﺎﻣﻮن ﺳﺮﻃﺎن ﻣﻴﮕﻴﺮن
ﭼﺮاﻏﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻗﺪﻣﺎت ﻣﻴﺸﻴﻨﻦ
ﻣﻨﻰ ﻛﻪ ﻧﻔﺴﺎﻣﻮ از ﻫﻮات ﻣﻴﮕﻴﺮم
از ﺑﻮی ﺑﺎد ﺳﺮاﻏﻰ از ﻧﻔﺴﺎت ﻣﻴﮕﻴﺮم
اﻳﻨﺎ ﻓﮏ ﻣﻴﻜﻨﻦ دﻳﻮوﻧﻢ ﺧﻠﻢ
ﻫﻤﻴﻦ ﺧﺎﻃﺮه ﻫﺎ ﻛﺎﻓﻴﻪ ﺗﺎ دﻳﻮوﻧﻢ ﻛﻨﻦ
ﻣﻦ ﺧﻮد ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ دﻳﺪم
ﻛﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﻣﻴﺮود اﻣﺎ ﺑﻰ ﺟﻮﻧﻢ ﮔﻤﻢ
دﻟﻢ ﻣﻴﺨﻮاد ﺑﺰﻧﻢ ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺮون از ﺧﻮدم
ﻓﺮداﻣﻮ ﻧﺪارم از دﻳﺮوزم ﭘﺮم
ﺗﻮ ﻫﻢ دﻟﺘﻨﮕﻤﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻢ ﺧﻮدم
اﮔﻪ داری ﻏﻢ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻢ
ﻓﺎﺻﻠﻪ زﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﺮ دﻟﻢ از ﺑﻰ ﺧﺒﺮی
ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ اﻳﻦ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎی درﺑﺪری
ﻳﺎ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻔﺴﺖ در دل ﺧﻮد ﺣﺒﺲ ﻛﻨﻢ
ﻳﺎ ﻛﻪ در ﺧﻮاب ﻣﻦ آﻳﻰ و ﻣﺮا ﻫﻢ ﺑﺒﺮی