دانلود آهنگ پیتر پن حق داشت از آنسون سیبرا

متن و ترجمه خط‌به‌خط I guess Peter Pan was right فکر کنم پیتر پن حق داشت Growing up’s a waste of time بزرگ شدن فقط هدر دادن عمره So I think I’ll fly away پس فکر کنم بال بزنم و از اینجا برم Set a course for brighter days و راه روزهای روشن‌تر رو در پیش بگیرم Find the second star, I’m soaring ستاره دوم رو پیدا کنم و به سوی اون اوج بگیرم Then straight on to the morning و بعد، یک‌راست تا سپیده‌دم پرواز کنم I know that I’ll be fine می‌دونم که حالم خوب می‌شه ’Cause I know Peter Pan was right چون می‌دونم پیتر پن حق داشت Just a lost boy in a small town فقط پسری گمشده در شهری کوچیکم I’m the same kid but I’m grown now هنوز همون بچه‌ام؛ فقط حالا بزرگ شده‌ام Try to make it out سعی می‌کنم راه نجاتی پیدا کنم But I don’t know how اما نمی‌دونم چطور Wish that I was young کاش هنوز بچه بودم What have I become? من به چی تبدیل شده‌ام؟ Now it’s late night and I’m at home حالا نیمه‌شبه و تنها توی خونه‌ام So I make friends with shadow پس با سایه‌ام دوست می‌شم And I play him all my sad, sad songs و تمام آهنگ‌های غمگینم رو براش پخش می‌کنم And we don’t talk ما با هم حرفی نمی‌زنیم But he sings along like اما اون هم با من هم‌صدا می‌شه و می‌خونه Oooh اوه Fairy tales are not the truth قصه‌های پریان واقعی نیستند What am I supposed to do? پس من باید چه کار کنم؟ Mmmmmm هوم I guess Peter Pan was right فکر کنم پیتر پن حق داشت Growing up’s a waste of time بزرگ شدن فقط هدر دادن عمره So I think I’ll fly away پس فکر کنم بال بزنم و از اینجا برم Set a course for brighter days و راه روزهای روشن‌تر رو در پیش بگیرم Find the second star, I’m soaring ستاره دوم رو پیدا کنم و به سوی اون اوج بگیرم Then straight on to the morning و بعد، یک‌راست تا سپیده‌دم پرواز کنم I know that I’ll be fine می‌دونم که حالم خوب می‌شه ’Cause I know Peter Pan was right چون می‌دونم پیتر پن حق داشت Days feel like a blur now حالا روزها مثل تصویری محو از جلوی چشمم می‌گذرند Still feel eighteen but I’m burnt out هنوز احساس می‌کنم هجده سالمه، اما از درون فرسوده‌ام So I daydream of what I could be برای همین خیال‌بافی می‌کنم که چه کسی می‌توانستم باشم If I turned back time اگر می‌شد زمان رو به عقب برگردونم To a storyline و به قصه‌ای برگردم Where my mom read me a tale where که مادرم زمانی برام تعریف می‌کرد A couple kids, one girl and a sailor قصه چند کودک، یک دختر و یک ملوان Met a boy in green که با پسری سبزپوش آشنا شدند I thought it’d be me فکر می‌کردم اون پسر، روزی من خواهم بود But I guess that dream اما انگار اون رؤیا Wasn’t meant to be like قرار نبود به حقیقت تبدیل بشه Oooh اوه Fairy tales are not the truth قصه‌های پریان واقعی نیستند What am I supposed to do? پس من باید چه کار کنم؟ Mmmmmm هوم And I don’t care و دیگه برام مهم نیست If I never land اگر هیچ‌وقت فرود نیام ’Cause the distant sky’s چون آسمان دوردست Always better than همیشه زیباتر از My life right now زندگی امروزم به نظر می‌رسه And the place I am و بهتر از جاییه که حالا در اون گرفتارم So for one last time پس برای آخرین بار I guess Peter Pan فکر می‌کنم پیتر پن… I guess Peter Pan was right فکر کنم پیتر پن حق داشت Growing up’s a waste of time بزرگ شدن فقط هدر دادن عمره So I think I’ll fly away پس فکر کنم بال بزنم و از اینجا برم Set a course for brighter days و راه روزهای روشن‌تر رو در پیش بگیرم Find the second star, I’m soaring ستاره دوم رو پیدا کنم و به سوی اون اوج بگیرم Then straight on to the morning و بعد، یک‌راست تا سپیده‌دم پرواز کنم I know that I’ll be fine می‌دونم که حالم خوب می‌شه ’Cause I know Peter Pan was right چون می‌دونم پیتر پن حق داشت

مفهوم آهنگ

این آهنگ درباره حسرت دوران کودکی و دشواری پذیرفتن بزرگسالی است. راوی هنوز در درون خود همان کودک خیال‌پردازی است که با قصه پیتر پن بزرگ شده؛ اما اکنون با فرسودگی، تنهایی و مسئولیت‌های زندگی روبه‌رو شده و احساس می‌کند از رؤیاهای کودکی‌اش فاصله گرفته است. اشاره به «ستاره دوم» و پرواز تا سپیده‌دم، برگرفته از مسیر سرزمین ناکجاآباد در داستان پیتر پن است. پرواز در این ترانه نمادی از فرار از واقعیت تلخ و حرکت به سوی روزهایی روشن‌تر است. دوستی راوی با سایه‌اش نیز تنهایی او را نشان می‌دهد؛ تنها همدمی که بدون حرف زدن، در غم‌هایش با او همراه می‌شود. با وجود اینکه راوی می‌داند قصه‌های پریان حقیقت ندارند، همچنان به خیال پرواز پناه می‌برد. پیام اصلی آهنگ این است که گاهی فشارهای بزرگسالی آن‌قدر سنگین می‌شوند که انسان آرزو می‌کند دوباره به سادگی، آزادی و امید دوران کودکی بازگردد.